Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

ΑΡΧΌΝΤΙΣΣΑ ΚΥΡΊΑ














ΑΡΧΌΝΤΙΣΣΑ ΚΥΡΊΑ

Κάθομαι κι όλο σκέφτομαι
πότε θα σε γνωρίσω
κι ύστερα ονειρεύομαι
δεν θέλω να ξυπνήσω


Και σου φωνάζω σ' αγαπώ
Αρχόντισσα κυρία
πάντα θα σε' χω θησαυρό
και στην ζωή μου μία
γλυκιά μου ιστορία


Κάθομαι και σ' αναζητώ
ζητάω την μορφή σου
κι ύστερα ονειρεύομαι
πως ζω εδώ μαζί σου


Η ΞΑΝΘΟΎΛΑ















Η ΞΑΝΘΟΎΛΑ

Κοίτα να δεις τι έπαθα
στου ίντερνετ την κρύπτη
μία Ξανθούλα γνώρισα
κι όλα τ' αναθεώρησα
μα μένει κει στην Κρήτη


Και πως να πάω να την βρω
φοβάμαι μην τα χάσω
όταν αντίκρυ μου την δω
θα τρέξω αμέσως να τις πω
πόσο πολύ την αγαπώ
σαν θα την αγκαλιάσω


Κοίτα να δεις τι έπαθα
μέσα σε μία νύχτα
μία Ξανθούλα γνώρισα
και στην ψυχή μου δώρισα
του έρωτα την γλύκα




Η ΟΜΟΡΦΟΎΛΑ


















Η ΟΜΟΡΦΟΎΛΑ

Μια ομορφούλα γνώρισα
ψυχούλα φεγγαρένια
που' χει δυο μάτια όμορφα
και μαργαριταρένια


Ξανθό μαλλάκι γυαλιστό
κορμί κυπαρισσένιο
θε μου πόσο την αγαπώ
με έχει τρελαμένο
θα το φωνάξω θα το πω
για χάρη της πεθαίνω


Μια ομορφούλα γνώρισα
μοναδικό αστέρι
που φέρνει μόνο στη ψυχή
χαρά και καλοκαίρι






Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ



















Πήρα απόψε το μονοπάτι
της ψυχής σου να δω μέχρι που βγάζει η στοργή σου. Περπατούσα περπατούσα και έβλεπα αστέρια φωτεινά να χαμογελούν και να τρεμοπαίζουν όπως την αύρα του νοτιά. Χάμω ντυμένα ροδοπέταλα έσκυψα και έπιασα ένα ήταν αληθινό δεν ήταν από κείνα τα κατεψυγμένα που μόλις τα βγάλουν στο αγέρι νιώθουν μαραζωμένα. Δεν ήταν σαν και κείνα που μαραίνονται την ίδια μέρα. Περπάτησα περπάτησα και έφθασα στην αναπνοή άχνιζε και μύριζε τόσο όμορφα τόσο ανάλαφρα που δεν ήθελα να φύγω ήταν στο πλάι μια πηγή που έτρεχε ανθόνερο χαράς τριγύρω έπαιζαν πουλιά πολλά πουλιά και κελαηδούσαν ήταν και μια φασκομηλιά που την κορφολογούσαν. Κάθισα πλάι στην πηγή λίγο να ξαποστάσω γέμισα τη χούφτα μου νερό να ξεδιψάσω. Νερό που έτρεχε από έρωτα σαν το χρυσό αγέρα όπως το πρώτο έρωτα που ήρθε μία μέρα. Και τρύπωσε στις νεκρωμένες φλέβες μου και τρέχει σαν ρυάκι για πάντα ναι για πάντα σαν κοίταξα στο βάθος είδα μια φωτεινή σκιά ήταν σαν χαραμάδα. Θέλησα να την περάσω να δω τι ήταν εκεί ήταν το γλυκό χάραμα με όλα τα χρώματα της ίρις και κάτω κυμάτιζε η θάλασσα αργά αργά δεν ήθελα να φύγω ήθελα να καθίσω για πάντα σ' αυτό το παραμυθένιο παράδεισο να μείνω εκεί να τρέφομαι από στοργή και έρωτα να βγάλω κλαδιά και να γίνω όπως τη δική σου ψυχή μια μέρα να γίνουν όλα τέλεια κάθε πράμα στη θέση του. Αφήγηση Μαρία Ρηγούτσου Στιχουργός και ποιητής Φραγκοσυριανός Βαγγέλης Βουτσίνος Άγγελος

Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

ΣΤΑΓΟΝΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ


ΣΤΑΓΟΝΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Η άνοιξη ξεπρόβαλε μαζί μ' αυτή κι εσύ σαν τον ανθό της πασχαλιάς της μελωμένης μυρωδιάς καρδούλα μου χρυσή... Και πως μπορώ ν' αντισταθώ στο βλέμμα σου το ζωηρό πως να πλαγιάσω μόνος που με σκορπά ο πόνος... Για μια στιγμή θα γίνω εγώ σταγόνα στον ωκεανό για να με ταξιδέψει μερόνυχτα ολόκληρα με την δική σου σκέψη... Δελφίνια να χορεύουνε αστέρια να κεντάνε πέπλο αραχνοΰφαντο με πέρλες και φεγγάρια μικρά και φωτεινά για να σου τραγουδάνε... Τον έρωτα το τρυφερό ντυμένο στο κορμί σου και μ' ένα πέταγμα απαλό να παίρνω το φιλί σου... Μην κλείσεις το παράθυρο μην σβήσεις το λυχνάρι γιατί θα έχουμε χορό την νύχτα αυτή εσύ κι εγώ κι όλα θα έχουν χάρη... Και πριν χαράξει η αυγή πριν τ' αστεράκι να χαθεί το πιο μικρό απ' όλα σταγόνα εγώ θα' χω γενεί στο τζάμι να κυλήσω τ' αγέρι να με πάρει και ύστερα ας σβήσω πάνω στο κύμα του γιαλού με την ανάμνηση του νου πως νιώσαμε το πάθος σ' ονειρεμένο βάθος... Κι αν η σταγόνα δεν μιλά δροσίζει την ψυχή σου δίνει ζωή απέραντη και αύρα στην μορφή σου... Στιχουργός και ποιητής Φραγκοσυριανός Βαγγέλης Βουτσίνος Άγγελος

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

ΟΤΑΝ Τ' ΑΓΕΡΙ

Όταν τ' αγέρι ξάνει τα σύννεφα
ξάφνου ξεπροβάλει το γαλάζιο του ουρανού που απλώνεται στη θάλασσα τόσο απαλά τόσο γλυκά που ξετρελαίνει νου. Έτσι και μένα μου φέρνει την οσμή σου απ' το μελένιο κορμί σου. Πάνω σε χάδια χαρωπά που τα φιλτράρει η δροσιά του μπάτη όπως ξαίνει η γριούλα το μαλακό μαλλί για να φτιάξει υφαντό. Τ' απομεινάρια από τα σύννεφα σχηματίζουνε προβατάκια στον ουρανό σα να' ναι ζευγαράκια ευτυχισμένα με λαμπερά προσωπάκια. Αγγελικά που αραδιάζονται πάνω απ' την άχραντη Παναγιά της Τήνου, τα καθισμένα συννεφάκια τα λέω εγώ με χρυσαφί σκουλαρικάκια στις άκριες που ξεκουράζονται πάνω στο καμπαναριό λες και τα έχει ακουμπήσει ο θεός. Λες και ζητούν ν' ακούσουν τη δοξολογία ω θεέ μου τι μαγεία λες και κάνουνε ευχή για σένα και για μένα να' χουμε χρόνια ονειρικά αγαπημένα. Πόσο σημαντικό είναι να γευόμαστε την πλάση μ' αυτό το πάθος πόσο αρρενωπό είναι που νιώθουμε πως αγαπιόμαστε, τόσο πολύ πέρα κι από συννεφάκια πόσο ρομαντικό είναι να χαιρόμαστε σαν μικρά παιδάκια. Ω αγαπημένη Παναγιά σ' ευχαριστούμε που μας έδωσες τόση αγάπη και χαρά σ' ευχαριστούμε που μας ένιωσες βαθιά μες την καρδιά.

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

Απόψε το ακρογιάλι 🌹

















Απόψε το ακρογιάλι
κοιτάζει το φεγγάρι με θλίψη και το ρωτάει που είναι το ζευγάρι και μόνο μου πονώ. Ήταν φωτολουσμένο μ' αγάπη προικισμένο έρωτα ποτισμένο πες μου θα τρελαθώ. Το χώρισε πια ο φθόνος η ζήλια η μεγάλη τώρα ο καθένας μόνος μετρά τη παραζάλη, του λέει το φεγγάρι Γιατί τόση αδικία δεν κάνανε αμαρτία να ζούνε με αγωνία στην γκρίζα τυραννία; πάω να τρελαθώ. Ήταν φωτολουσμένο μ' αγάπη προικισμένο έρωτα ποτισμένο που είδαν το κακό.













Η ΨΥΧΉ ΣΟΥ 🌹

Σήμερα γράφω για τη ψυχή σου
τι κρύβει μέσα της βαθιά. Γι' αυτό και εξωτερικεύει με την πένα κάποιες στιγμές της χαρούμενες ακόμη και λυπημένες είναι σαν φως φωτιάς θαλασσί που πότε γκριζάρει πότε σκοτεινιάζει και πότε φωτίζει όλη τη πλάση. Είναι σαν το αίμα κόκκινο που όταν κυλά στις φλέβες γίνεται θαλασσί γιατί φουσκώνει από οργή από τα άδικα του Εωσφόρου κόσμου γι' αυτό και είσαι στοχασμένη κατασταλαγμένη, απ' της ζωής τα εμβατήρια τα ψεύτικα κριτήρια στο πλήθος θα ξεχώριζα την ψυχή σου. Και σε στρατιά αγγέλων θα' βλεπα τη μορφή σου απ' τις λεπτές γραμμές απ' τις απλές κινήσεις απ' το αχνό σου γράψιμο που αφήνει την αφή σου. Όπως τη πεταλούδα κάθε σου λέξη είναι σταθμός ίσως και μία νότα που εισχωρεί τόσο ελαφρά μες της καρδιάς τη πόρτα. Κάθε σου ερωτηματικό είναι και ένα χάδι που πλημμυρίζει έρωτα και μέσα απ' το σκοτάδι. Είναι πολύ σημαντικό που δίνεις μα δεν παίρνεις δίχως να παραπονιέσαι και αν σε πληγώνουν σιωπάς σιωπάς όπως τον άνεμο μα πάντα ίδια μένεις. Απλοϊκή τόσο ζεστή που όποιος δεν σε ξέρει πως να σε καταλάβει μα όποιος σε γνωρίσει ξεχνάει πια τη δύση και όποιος σ' αγαπήσει ζητά στο πλάι σου να ζήση.

Σαν δροσοσταλιά 🌹

Σαν μια γλυκιά δροσοσταλιά
που δίνει αύρα στη καρδιά με' χεις μαγέψει χαρά μου ας ήταν να' σουν για πάντα μέσα στα όνειρά μου και να μη φύγεις ποτέ πια το είναι μου να γίνεις να σου χαϊδεύω τα μαλλιά και συ αγάπη μου γλυκιά σαν στάλα να με πίνεις. Είσαι τ' αγγελικό κορμί με το μπουκλέ μαύρο μαλλί του πλάστη το μεράκι, που σε' φτιάξε μ' αγάπη και μου' χεις κλέψει τη ψυχή έλα μωρό μου και βγάλε μου του πόνου το αγκάθι. Σαν απαλή αστροφεγγιά που φέρνει τη καλοκαιριά με' χεις θαμπώσει καρδιά μου ας ήταν να' σουν για πάντα βαθιά μες τη καρδιά μου και να μη φύγεις ποτέ πια αγάπη να μου δίνεις να σου χαϊδεύω τα μαλλιά και συ αγάπη μου γλυκιά με πάθος να με ντύνεις.

ΝΙΩΘΩ ΣΑ ΝΑ' ΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ 🌹

Νιώθω σα να' μαστε μαζί μπροστά στο ακρογιάλι
κάτω απ' το φεγγαρόφωτο να πλατσουρίζει το κύμα μπροστά μας ο ήχος να μας μαγεύει όπως το κογχύλη που βγάζει γλυκές νότες εμείς καθόμαστε σε ένα βραχάκι ατενίζεις το πέλαγος εγώ σε κοιτώ ναι σε κοιτώ σα να έχει σταματήσει ο χρόνος περιεργάζομαι πως κάθεσαι πως ατενίζεις την θάλασσα πως το αγέρι σου ανεμίζει τα μαλλιά την έκφραση σου σα να μην έχει αγγίξει ο χρόνος την φωτεινότητά σου άραγε τι να σκέφτεσαι που να ταξιδεύει το μυαλό σου θέλω να μπω στ' άδυτα της ψυχής σου σου πιάνω το χέρι με γλυκό κοιτάς είναι παγωμένο βγάζω το σακάκι μου στο ρίχνω στη πλάτη κουρνιάζεις πάνω μου σαν μικρο πουλάκι του χειμώνα σα να θες να μπεις μέσα μου να ζεσταθείς σε φιλώ στο μέτωπο μου σφίγγεις το χέρι η άχνα σου μου ζεσταίνει τη σκέψη με κοιτάς με πόθο μου λες σ' αγαπώ σε αγκαλιάζω σφιχτά ακούω το χτύπο της καρδούλας σου σα να θέλει κάτι να μου πει εδώ τώρα να ζήσουμε αυτή τη στιγμή πριν ξαναρχίσει ο χρόνος να κυλά.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

"Ήλιος να γίνει πια η δύση 🌹

Θα' θελα να' μουν το αγέρι
της γλυκοστάλαχτης αυγής να σε κρατούσα απ' το χέρι και να βαδίζαμε μαζί. Όπου υπάρχει ευτυχία σε μονοπάτια της χαράς και να σου λέω είσαι η μία μόνο η μία κάτω απ' τον αστεριών το φως. Να μην υπάρχει φασαρία μα μονάχα εγώ κι εσύ και σε απέραντα λιβάδια να σε ταΐζω με στοργή. Όλα αυτά τα περασμένα που σου ματώνουν τη ψυχή να γίνουν όλα ξεχασμένα αγάπη μου σε μια στιγμή. Δάκρυ ποτέ να μη κυλίσει απ' τα ματάκια σου τα δυο ήλιος να γίνει πια η δύση κι πόνος σου μόνο αγαπώ. Κρίνα φιορέτες κι ανεμώνες να είναι όλη σου η ζωή και καλοκαίρια οι χειμώνες να σου στολίζουν τη ψυχή.













ΣΟΥ ΕΙΧΑ ΔΕΙΞΕΙ ΕΥΝΟΙΑ













Σου είχα δείξει εύνοια
μεγάλη καλοσύνη
εκτίμηση σου έτρεφα
τυφλή εμπιστοσύνη


Μ' εσύ μ' εκμεταλλεύτηκες
και ψάχνω το γιατί
σε κάθε μου στιγμή
καθόλου δεν με σκέφτηκες


Ήθελα να περνάς καλά
σου' κανα τα χατίρια
μ' εσύ μου έμπηγες καρφιά
βαθιά μέσα στα στήθια

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

ΤΙ ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΘΕ ΜΟΥ














Τι έχει και δεν μου μιλά
τι ειρωνεία θε μου
να λιώνει μόνος να πονά
τι αδικία πες μου

Να τον κοιτώ κατάματα
τα μάτια του να τρέχουν
ίσως να' χει οράματα
που στ' άπειρο τον τρέχουν

Να τ' απαλύνω τη ψυχή
να διώξω την ομπρέλα
       πες μου που είμαι μοναχή
θε μου θα μου' ρθει τρέλα


Δεν είναι νύχτες που πονά
και κλαίει μοναχός του
είναι οι μέρες που μιλά
στο κόσμο το δικό του




Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑ













Ποτέ δεν το περίμενα
εμείς να χωριστούμε
ποτέ δεν το περίμενα
εμείς χώρια να ζούμε


Εσύ να ζεις με άλλον πια
κι εγώ να ζω με άλλη
να είναι χώρια δυο καρδιές
καρδιές χωρίς λιμάνι


Ποτέ δεν το περίμενα
να' χεις αγάπη άλλη
και να κοιτώ από μακριά
σαν το χλωμό φεγγάρι




Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

ΤΟ ΑΓΟΡΑΚΙ ΜΟΥ ΕΦΥΓΕ












Το αγοράκι μου έφυγε
βρήκε στην εταζέρα
το γράμμα μήνες που έψαχνε
και πάει πάρα πέρα


Θυμήθηκε την πρόσκληση
που του' χε κάνει κείνη
και τώρα βρήκε πρόφαση
στο πλάι της να μείνει

Μα μένα δεν με σκέφτηκε
πως τ' έγιανα τους πόνους
πήρε το γράμμα έφυγε
και μ' άφησε τους χρόνους


Το αγοράκι μου έφυγε
μου κήρυξε αργία
τίποτα τώρα δεν έμεινε
σ' αυτή την ιστορία


Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΣΕΒΑΣΤΗΚΕΣ














Καθόλου δεν πικράθηκες
από το χωρισμό
ήταν επιθυμία σου
να λιώνω να πονώ


Τίποτα δεν σεβάστηκες
από τα περασμένα
σταμάτησε πια να κυλά
στις φλέβες το αίμα
       τον έρωτά μας σκότωσες
μ' ένα ψυχρό τέρμα
λες κι ήτανε για σένανε
λυπητερό πια θέμα


Καθόλου δεν πικράθηκες
είχες το σκοπό σου
και σκότωσες τον έρωτα
στον εγωισμό σου


Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

ΟΙ ΚΥΚΛΑΔΕΣ





ΟΙ ΚΥΚΛΑΔΕΣ

Mουσική-Ερμηνεία-Λαούτο-Ενορχήστρωση-Παραγγωγή:
Ευθύμιος Παπαδόπουλος
Στίχοι: Φραγκοσυριανός Βαγγέλης Βουτσίνος
https://www.youtube.com/watch?v=QB3jdr89JIw&t=1s

Τ' αγριεμένο αερικό
στολίζει τις Κυκλάδες
Με κυματάκι αρρενωπό
μπλέκει δάφνινες κλάδες


Την Σύρο και τη Σίκινο
τη Τήνο και τη Μύκονο
τις έχει αριστερά
Την Νάξο και την Αμοργό
την Πάρο και Σαντορίνη
τις έχει στα δεξιά
Την Ίο και τη Σίφνο
Άνδρο και την Σέριφο
και τους πετάει φιλιά


Τ' αλαφιασμένο αερικό
στολίζει τις Κυκλάδες
Μ' αφρόνερο θαλασσινό
τις κάνει σαν κοιλάδες



Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

ΤΙ ΕΠΑΘΑ ΚΑΙ ΞΕΝΥΧΤΏ













Τι έπαθα και ξενυχτώ
λιγάκι δεν κοιμάμαι
απ' το καιρό που έφυγες
θέλω κοντά σου να' μαι

Τώρα το ένιωσα βαθιά
τώρα που συ μου λείπεις
τώρα κατάλαβα γιατί
δεν ήθελα να φύγεις

Η ξενιτιά να χαίρεται
εγώ να υποφέρω
τέτοιο πόνο δεν τον μπορώ
γύρνα πίσω σε θέλω

Ας την για το χατίρι μου
παράτα την δουλειά σου
έλα και πάλι να βρεθώ
ξανά στην αγκαλιά σου

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΞΑ















Όταν την πόρτα άνοιξα
αντίκρισα το τζάκι
ήταν σβηστό και σκοτεινό
εκείνο το βραδάκι


Κατάλαβα πως έφυγες
και πάλι από το σπίτι
όλα ψυχρά γινήκανε
και με' πιασε η θλίψη

Σημείωμα δεν άφησες
ούτε κάτι δικό σου
τόσο γρήγορα ξέχασες
τόσο τον άνθρωπό σου

Γιατί με απαρνήθηκες
και μ' άφησες μονάχο
τώρα οικτρά μονολογώ
δεν θέλω να υπάρχω

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

ΤΗΝ ΣΚΈΨΗ ΜΟΥ ΛΑΒΎΡΙΝΘΟ














Σε' χασα και αναζητώ
τα όμορφα σου μάτια
γύρνα γιατί θα τρελαθώ
μονάχη μου τα βράδια


Την σκέψη μου λαβύρινθο
την έχεις κάνει πια
και την ψυχή μου άβυσσο
σαν έρχεται νυχτιά


Σε' χασα και αναπολώ
το άρωμα τη γεύση
και το φιλί σου το καυτό
που μου' χεις αφαιρέσει