Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

Απόψε το ακρογιάλι 🌹

















Απόψε το ακρογιάλι
κοιτάζει το φεγγάρι με θλίψη και το ρωτάει που είναι το ζευγάρι και μόνο μου πονώ. Ήταν φωτολουσμένο μ' αγάπη προικισμένο έρωτα ποτισμένο πες μου θα τρελαθώ. Το χώρισε πια ο φθόνος η ζήλια η μεγάλη τώρα ο καθένας μόνος μετρά τη παραζάλη, του λέει το φεγγάρι Γιατί τόση αδικία δεν κάνανε αμαρτία να ζούνε με αγωνία στην γκρίζα τυραννία; πάω να τρελαθώ. Ήταν φωτολουσμένο μ' αγάπη προικισμένο έρωτα ποτισμένο που είδαν το κακό.













Η ΨΥΧΉ ΣΟΥ 🌹

Σήμερα γράφω για τη ψυχή σου
τι κρύβει μέσα της βαθιά. Γι' αυτό και εξωτερικεύει με την πένα κάποιες στιγμές της χαρούμενες ακόμη και λυπημένες είναι σαν φως φωτιάς θαλασσί που πότε γκριζάρει πότε σκοτεινιάζει και πότε φωτίζει όλη τη πλάση. Είναι σαν το αίμα κόκκινο που όταν κυλά στις φλέβες γίνεται θαλασσί γιατί φουσκώνει από οργή από τα άδικα του Εωσφόρου κόσμου γι' αυτό και είσαι στοχασμένη κατασταλαγμένη, απ' της ζωής τα εμβατήρια τα ψεύτικα κριτήρια στο πλήθος θα ξεχώριζα την ψυχή σου. Και σε στρατιά αγγέλων θα' βλεπα τη μορφή σου απ' τις λεπτές γραμμές απ' τις απλές κινήσεις απ' το αχνό σου γράψιμο που αφήνει την αφή σου. Όπως τη πεταλούδα κάθε σου λέξη είναι σταθμός ίσως και μία νότα που εισχωρεί τόσο ελαφρά μες της καρδιάς τη πόρτα. Κάθε σου ερωτηματικό είναι και ένα χάδι που πλημμυρίζει έρωτα και μέσα απ' το σκοτάδι. Είναι πολύ σημαντικό που δίνεις μα δεν παίρνεις δίχως να παραπονιέσαι και αν σε πληγώνουν σιωπάς σιωπάς όπως τον άνεμο μα πάντα ίδια μένεις. Απλοϊκή τόσο ζεστή που όποιος δεν σε ξέρει πως να σε καταλάβει μα όποιος σε γνωρίσει ξεχνάει πια τη δύση και όποιος σ' αγαπήσει ζητά στο πλάι σου να ζήση.

Σαν δροσοσταλιά 🌹

Σαν μια γλυκιά δροσοσταλιά
που δίνει αύρα στη καρδιά με' χεις μαγέψει χαρά μου ας ήταν να' σουν για πάντα μέσα στα όνειρά μου και να μη φύγεις ποτέ πια το είναι μου να γίνεις να σου χαϊδεύω τα μαλλιά και συ αγάπη μου γλυκιά σαν στάλα να με πίνεις. Είσαι τ' αγγελικό κορμί με το μπουκλέ μαύρο μαλλί του πλάστη το μεράκι, που σε' φτιάξε μ' αγάπη και μου' χεις κλέψει τη ψυχή έλα μωρό μου και βγάλε μου του πόνου το αγκάθι. Σαν απαλή αστροφεγγιά που φέρνει τη καλοκαιριά με' χεις θαμπώσει καρδιά μου ας ήταν να' σουν για πάντα βαθιά μες τη καρδιά μου και να μη φύγεις ποτέ πια αγάπη να μου δίνεις να σου χαϊδεύω τα μαλλιά και συ αγάπη μου γλυκιά με πάθος να με ντύνεις.

ΝΙΩΘΩ ΣΑ ΝΑ' ΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ 🌹

Νιώθω σα να' μαστε μαζί μπροστά στο ακρογιάλι
κάτω απ' το φεγγαρόφωτο να πλατσουρίζει το κύμα μπροστά μας ο ήχος να μας μαγεύει όπως το κογχύλη που βγάζει γλυκές νότες εμείς καθόμαστε σε ένα βραχάκι ατενίζεις το πέλαγος εγώ σε κοιτώ ναι σε κοιτώ σα να έχει σταματήσει ο χρόνος περιεργάζομαι πως κάθεσαι πως ατενίζεις την θάλασσα πως το αγέρι σου ανεμίζει τα μαλλιά την έκφραση σου σα να μην έχει αγγίξει ο χρόνος την φωτεινότητά σου άραγε τι να σκέφτεσαι που να ταξιδεύει το μυαλό σου θέλω να μπω στ' άδυτα της ψυχής σου σου πιάνω το χέρι με γλυκό κοιτάς είναι παγωμένο βγάζω το σακάκι μου στο ρίχνω στη πλάτη κουρνιάζεις πάνω μου σαν μικρο πουλάκι του χειμώνα σα να θες να μπεις μέσα μου να ζεσταθείς σε φιλώ στο μέτωπο μου σφίγγεις το χέρι η άχνα σου μου ζεσταίνει τη σκέψη με κοιτάς με πόθο μου λες σ' αγαπώ σε αγκαλιάζω σφιχτά ακούω το χτύπο της καρδούλας σου σα να θέλει κάτι να μου πει εδώ τώρα να ζήσουμε αυτή τη στιγμή πριν ξαναρχίσει ο χρόνος να κυλά.